Zo ben ik door mijn zoektocht naar onze voorvaderen in contact gekomen met een, letterlijk en figuurlijk, ver familielid in Australië, kon ik hem een prachtige foto sturen van zijn tante en vertellen over het tragische overlijden van zijn neefje in 1941. Hij kon hierdoor weer een puzzelstukje toevoegen aan zijn stamboom en was er erg blij mee. Dat is toch geweldig?!
Ook had ik verhalen gehoord over een oom die in de oorlogsjaren heel jong, "ergens in Duitsland in een kamp" was overleden. Door zijn bidprentje, foto's en verhalen heb ik hem weer een gezicht kunnen geven. Vooral de foto uit 1926 waarop hij twee jaar is en aan tafel zit, omringd door zijn broers en zussen, maakte indruk. Een prachtig jongetje met een lief gezichtje en blonde krulletjes, op schoot bij zijn moeder. Terwijl nog niemand ook maar enig vermoeden kon hebben over wat er in de toekomst zou gebeuren......
Op weg naar het werkkamp in Duitsland sprong zijn broer, mijn schoonvader, van de trein en dook later onder. Johan durfde niet te springen. Hij werd maar 20 jaar.
En dan ben je op 20-jarige leeftijd onder erbarmelijke omstandigheden gestorven in een werkkamp in Oost-Pruisen en dan staat er op je bidprentje: "Hij kon zijn ouders berichten dat hij even deugdzaam terug zou komen als hij was heengegaan." (...............)
Van het concert des levens heeft niemand een program. Door mijn zoektocht naar het verleden gaan een heleboel programmaboekjes voor mij open en dit geeft mij het gevoel dat ik deze mensen weer even een beetje "tot leven kan brengen" en hun een soort van eerbetoon kan geven.
Het is leuk om te doen, intrigerend en interessant. Zeer tijdrovend, maar de moeite waard!
